Του Γιάννη Χατζηιωαννίδη
Σε μια πόλη που μεγάλωσε με τον ήχο της καμπάνας της Τούμπας, με το “Παοκάρα σ’ αγαπώ” να γίνεται νανούρισμα και πολεμική ιαχή ταυτόχρονα, η εικόνα ενός τοίχου μιλά πιο καθαρά απo οσο θα μιλούσαν τόμοι αναλύσεων και χιλιάδες αναρτήσεις στα social media το τελευταίο διάστημα.
“BIZIM Π.Α.Ο.Κ. 1926”. Μια φράση σε έναν φθαρμένο τοίχο, που ωστόσο στέκει πιο στιβαρά από το οικοδόμημα του σημερινού ΠΑΟΚ που μοιάζει περισσότερο διχασμένος από ποτέ. Γιατί αυτή η φράση δεν διεκδικεί, δεν επιβάλλει, δεν αποκλείει. Υπενθυμίζει: Ο ΠΑΟΚ είναι δικός μας. Όλων μας. Το τελευταίο διάστημα με αφορμή το θέμα της Νέας Τούμπας η πόλωση έγινε κανόνας. Αν δεν είσαι με τον έναν, είσαι απέναντι. Αν δεν χειροκροτήσεις, είσαι “προδότης”. Αν μιλήσεις “κάνεις κακό στην ομάδα”. Αν σωπάσεις, “συνενοχείς”. Μια τοξικότητα που δεν έχει καμία σχέση με τον ΠΑΟΚ του λαού, τον ΠΑΟΚ των δρόμων και των προσφύγων, τον ΠΑΟΚ του “όλοι μαζί”.
Ο σύλλογος αυτός μεγάλωσε με φωνές, όχι με σιωπές. Με διαφωνίες και τσακωμούς, αλλά πάνω απ’ όλα με σεβασμό στην κοινή ψυχή. Σήμερα όμως βλέπουμε τη δημόσια συζήτηση να εξευτελίζεται, με στρατόπεδα, επιθέσεις, λογοκρισία, και προσπάθεια να σβηστούν όσοι αγαπούν αλλιώς ή απλώς προβληματίζονται. Αυτοί δηλαδή που προτιμούν το Bizim.
Ορισμένοι ξεχνούν ότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι εταιρεία, δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Είναι θεσμός, είναι σύμβολο, είναι μνήμη. Δεν νοείται να απαιτείται “πιστοποιητικό οπαδισμού” για να μιλήσεις. Δεν γίνεται να αντιμετωπίζονται ως “εχθροί” όσοι δεν χειροκροτούν στις αποφάσεις της μίας πλευράς ή της άλλης πλευράς. Εμφύλιος στον ΠΑΟΚ λοιπόν; Αυτό θέλουμε; Ανακοινώσεις επι ανακοινώσεων; ΠΑΟΚτσήδες να κατηγορούν αλλους ΠΑΟΚτσήδες; Και η ενότητα απούσα.
Τι εικόνα είναι αυτή, αλήθεια; Θα φτάσουμε στο σημείο να δούμε στην Τούμπα κερκίδες που δεν θα μιλάνε μεταξύ τους. Θα δούμε το συνδεσμικό κίνημα να διχάζεται; Η μεγαλύτερη δύναμη του ΠΑΟΚ ήταν πάντα η συλλογική του τρέλα. Όχι το management. Όχι οι χορηγοί. Όχι οι τακτικές. Ο λαός του. Ο σύλλογος σήμερα σπαράζει εσωτερικά. Αλλά ολοι αυτοί οι πρωταγωνιστές της μίας ή της αλλης πλευράς, ας θυμηθούν αυτό.
Μπροστά σε κάθε ιστορική στιγμή, ο ΠΑΟΚ ήταν ενωμένος. Στο Χάιμπορι με τον Βρύζα, στο ΟΑΚΑ με τον Βιεϊρίνια να δακρύζει, στο Βουκουρέστι, στη Νέα Φιλαδέλφεια το ‘99, στο αήττητο πρωτάθλημα, στο Βικελίδης. Πάντα, όταν η ομάδα έπρεπε να σταθεί όρθια, ήμασταν μαζί. Σήμερα τι κάνουμε; Το “Bizim” είναι η μόνη απάντηση γιατί η λέξη “Bizim” είναι ίσως η πιο ουσιαστική πολιτική τοποθέτηση που μπορεί να γίνει σήμερα: Ο ΠΑΟΚ μας ανήκει, δεν χαρίζεται. Δεν χαρίζεται ούτε σε παράγοντες, ούτε σε πολιτικές, ούτε σε αυλές.
Αν δεν καταφέρουμε να αγκαλιάσουμε ξανά ο ένας τον άλλον, τον διαφωνούντα, τον σκεπτικιστή, τον οργανωμένο, τον παλιό, τον νέο, τότε έχουμε ήδη χάσει πολύ περισσότερα απ’ όσα δείχνει ο πίνακας αποτελεσμάτων. Η Τούμπα δεν είναι απλώς τσιμέντο και σκαλιά. Είναι ιερό. Είναι εκεί όπου γράφτηκαν ιστορίες, όπου γονείς έπαιρναν τα παιδιά τους για να τα βαφτίσουν ΠΑΟΚ. Είναι εκεί όπου η φωνή του λαού ξεπερνούσε τον ήχο του παιχνιδιού.
Η φωτογραφία στον τοίχο δεν είναι σύνθημα της μόδας. Είναι δήλωση ταυτότητας: Ο ΠΑΟΚ μας ανήκει. Ολόκληρος. Όχι μισός. Όχι διαιρεμένος. Αυτό σημαίνει πως μπορούμε – και πρέπει – να έχουμε φωνή, ακόμη κι αν δεν συμφωνούμε όλοι. Η Νέα Τούμπα πρέπει να γίνει. Αλλά όχι με απώλεια ψυχής. Όχι με απόλυτη σιωπή από τα κάτω. Όχι με αποκλεισμούς όχι με διχασμό όχι με ανακοινώσεις όχι με χωρισμένα στρατόπεδα. Εμείς , εσείς, οι άλλοι. Το γήπεδο δεν είναι μόνο κατασκευή. Είναι φορέας μνήμης. Και πρέπει να χτιστεί με σεβασμό στην ιστορία και στη συνείδηση του κόσμου που το έζησε.
Η Νέα Τούμπα πρέπει να είναι για όλους. Για εκείνον που ψήθηκε στη Θύρα 4, για εκείνον που έζησε τη δεκαετία του ‘70, για τον 15χρονο που τώρα ξεκινά. Κι αν δεν μπορούμε να συζητήσουμε γι’ αυτό με σεβασμό, τότε θα μπούμε στη Νέα Τούμπα πιο φτωχοί απ’ ό,τι ήμασταν στην παλιά.
Καταλήγοντας λοιπόν θα σημειώσω πώς η φωτογραφία του τοίχου δεν είναι τέχνη. Είναι προσευχή. Είναι η μνήμη που φωνάζει, όχι για το χθες, αλλά για το αύριο. Μας δείχνει τον δρόμο: να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, πριν ξεχάσουμε τελείως γιατί αγαπήσαμε αυτόν τον σύλλογο. Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν χωράει σε στρατόπεδα. Χωράει σε ψυχές. Και η ψυχή, δεν διχάζεται.
