Γράφει ο Γιάννης Χατζηιωαννίδης
Στις 31 Αυγούστου ημέρα Κυριακή, η Formula 1, μετά την καλοκαιρινή της διακοπή, επιστρέφει στη θρυλική πίστα του Ζάντφορτ, εκεί όπου οι άνεμοι της Βόρειας Θάλασσας ανακατεύονται με τον ήχο των κινητήρων και το παρελθόν συναντά το παρόν. Το 15ο Ολλανδικό Grand Prix δεν είναι απλώς άλλος ένας αγώνας, είναι μια μονομαχία με το χρόνο και την ιστορία. Η McLaren, απόλυτη κυρίαρχος του φετινού πρωταθλήματος, εισέρχεται με αέρα ανίκητου θριάμβου: έντεκα νίκες σε δεκατέσσερις αγώνες, μια στατιστική που μοιάζει με θρύλο. Οι δύο νεαροί μονομάχοι της, Πιάστρι και Νόρις, διεκδικούν όχι μόνο πόντους αλλά και το ίδιο το στέμμα, με τον ήλιο του καλοκαιριού να καίει την άσφαλτο του Ζάντφορτ. Όμως η ιστορία δεν γράφεται ποτέ εύκολα. Ο Φερστάπεν, με δύο σπουδαίες νίκες σε Σουζούκα και Ίμολα, παραμένει η αδάμαστη σκιά που καραδοκεί, ενώ η Mercedes –έστω και για μία μοναδική στιγμή στον Καναδά– έδειξε πως το φως της δεν έχει ακόμη σβήσει. Η απαιτητική πίστα, με τις κλίσεις της που θυμίζουν τρενάκι θανάτου, υπόσχεται αγωνία, δράμα και συγκινήσεις που θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη των θεατών.
Οι McLaren ανέβηκαν στο βάθρο στους 13 από τους 14 αγώνες, καθώς μόνο στον Καναδά δεν τα κατάφεραν. Συνολικά έχουν 24 εμφανίσεις στο βάθρο. Φυσιολογικά βρίσκονται στην κορυφή της βαθμολογίας με 559 βαθμούς, σχεδόν 300 περισσότερους από την επόμενη καλύτερη ομάδα, τη Ferrari (260). Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο ο Νόρις (275 βαθμούς) όσο και ο Πιάστρι (284 βαθμούς) έχουν περισσότερους βαθμούς από τη Ferrari. Ο Αυστραλός προηγείται με διαφορά μόλις 9 βαθμών και είναι ξεκάθαρο πως ένας από τους δύο θα στεφθεί πρωταθλητής φέτος. Απομένουν 10 αγώνες για την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος. Το 15ο φετινό Grand Prix θα διεξαχθεί στους αμμόλοφους του Ζάντφορτ, καθώς η πίστα βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα. Στο Ζάντφορτ, η διαδρομή μήκους 4.259 μέτρων έχει 14 στροφές, είναι πολύ γρήγορη, θυμίζει «παλιά σχολή» οδήγησης και δε συγχωρεί λάθη. Η τελευταία επικλινής στροφή (14), που φέρει το όνομα του Ταρζάν, έχει κλίση 18 μοιρών, αυξάνοντας την πρόκληση για τους οδηγούς. Η μόνη ευθεία είναι στην αφετηρία, μπροστά από τα πιτ. Υπάρχουν δύο ζώνες Drag Reduction System (DRS) για να διευκολύνουν τις προσπάθειες για προσπέρασμα. Τα εισιτήρια έχουν προ πολλού εξαντληθεί, οι κερκίδες θα είναι κατάμεστες και βαμμένες πορτοκαλί, ενώ οι συμπατριώτες του Φερστάπεν aναμένεται να δημιουργήσουν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Η πίστα απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα από το Άμστερνταμ οπότε πάρα πολλοί τουρίστες συνδυάζουν την εκδρομή με την παρακολούθηση του Grand Prix.
Η ιστορία της πίστας του Ζάντφορτ ξεκινά το 1948, σε μια Ευρώπη που προσπαθούσε ακόμη να επουλώσει τις πληγές του πολέμου και έψαχνε διέξοδο στη χαρά της ταχύτητας και στην υπόσχεση ενός νέου μέλλοντος. Εκεί, ανάμεσα στους αμμόλοφους της βόρειας Ολλανδίας και δίπλα στη θάλασσα, γεννήθηκε μια πίστα που αρχικά έμοιαζε περισσότερο με σύμπλεγμα δρόμων παρά με οργανωμένο αγωνιστικό χώρο· κομμάτια της ασφάλτου ήταν δανεισμένα από τις τοπικές αρτηρίες που διέσχιζαν την παραλία. Το πρώτο μεγάλο ραντεβού ήρθε το 1952, με τον θρυλικό Αλμπέρτο Ασκάρι να γράφει ιστορία κερδίζοντας το εναρκτήριο Grand Prix, χαρίζοντας στη Ferrari ένα μυθικό 1-2-3. Από τότε, η Ζάντφορτ έζησε στιγμές δόξας, αλλά και σιωπής· μετά το 1985 βυθίστηκε στη λήθη, σαν κοιμισμένο τέρας που περίμενε την ώρα να ξυπνήσει. Κι αυτή η ώρα ήρθε το 2021, τριάντα έξι χρόνια αργότερα, όταν ο Μαξ Φερστάπεν, το παιδί-θαύμα της Ολλανδίας, είχε ήδη μετατραπεί σε παγκόσμιο φαινόμενο και, με τη στήριξη ισχυρών χορηγών, επανέφερε τον αγώνα εκεί όπου ανήκε. Από τότε, κάθε Ολλανδικό Grand Prix είναι γιορτή, ένα πανηγύρι πορτοκαλί χρώματος και παλμού. Και πέρυσι, μέσα σε αυτήν τη φρενίτιδα, ο Λάντο Νόρις με την McLaren κατάφερε να ζήσει τη δική του στιγμή αιωνιότητας, κατακτώντας την πρώτη νίκη της καριέρας του σε αυτήν την πίστα που δεν συγχωρεί, αλλά ανταμείβει τους τολμηρούς.
